Bir hikaye: SANDIK
9 Mayıs 1945… Hafif esintili bir temmuz sabahı; çenesi sivri, elmacık kemikleri çıkık, kemer burunlu, kalın kaşlı bir delikanlı, hamam sokaktaki evinden çıkar. Gür ve ortadan ayırdığı saçlarını iki eliyle arkaya doğru atar. Güneşe, kısık gözlerle bir bakış attıktan sonra, derin bir nefes alır ve yüzündeki hafif gülümsemeyle, iskeleye doğru salınır. Her gün geçtiği yoldan, her gün selamladığı dostlarına tek tek el sallar. Hallerini, hatırlarını sorup yoluna devam etmektedir. Yine her gün geçtiği yolda iskeleye 50 adım kala, kimine göre 100, kimine göre 200 yıllık eski püskü barakanın orada duraksar. Barakanın önünde, her zamankinden farklı bir şey gözüne çarpar. Güneşten aldığı ışığı, tam delikanlının gözüne atan parlak, barut rengi bir sandık… Delikanlı, yavaş ve sayılı adımlar ile sandığın olduğu yere doğru gider. Toz toprak içinde olmasını beklediği bu meret; tam tersine yeni cilalanmış gibi durmaktadır. Üzerindeki yazı dikkatini çeker ve kısık bir sesle okumaya başlar: “abyssus abyssum invocat”… Yazıyı anlamaz, ancak okur okumaz da içine bir sıkıntı dolar. Yine de; merakını da gizleyemez ve sandığı yüklendiği gibi hamam sokaktaki evine götürür. Kendisi gibi güçlü kuvvetli bir delikanlı için epeyce hafif olan sandığı evinin bahçesindeki kulübeye bırakır. İçine dolan sıkıntıyı ciddiye alan delikanlı, sandığı açmamaya karar verir. Barakada kaderine terk edilen sandığa yıllarca kimseler dokunmaz, ta ki o kara güne kadar…
Delikanlının adı Lefter’dir, mahallesinde herkes onu iyi tanır, hatta 7 bölgede herkes onu iyi tanır. Şanı, karizmasından bile büyük bir gençtir. Herkes onu Fenerbahçeli Lefter olarak bilir. Büyükadalı, hem sarı-lacivert ile, hem de kırmızı-beyaz ile atar da atar. Karadeniz’in en hırçın yağmurlarından dahi daha çok yağar; onun kaleye attığı toplar… Tanıyanlar beyefendiliğini iyi bilip, takdir etmektedir. Adı gazetelerde manşet, tribünlerde slogandır. Türkiye’nin bir ucundan diğer ucuna binlercesi “Ver Lefter’e, yaz deftere” diye haykırır.
6 Eylül 1955 sabahı ise; gün geceye, aydınlık karanlığa döndü. O coşkulu nidalar bıçak gibi kesildi. Büyükada’da; fırtına koptu, kan aktı, evler yandı. Lefter de artık delikanlı değil, kocaman adamdı. Anlayamadığı bir hengâmenin ortasına düştü ama soğukkanlılığını kaybetmedi. Bir dönem o her gün geçtiği yolda selamladığı dostları; evinin kapısına dayandı; taşlar yağdırdı. Pencereden, zar zor kafasını çıkardı. Hepsini tanıdığını fark etti, birisi hariç… Yüzünün büyük bölümünü siyah el örgüsü bir kaşkol ile kapatmış; kafasını bereyle örtmüş bu adamın yüzünden sadece elmacık kemikleri açıktaydı. Yüzünün açık bölümünde pulu andıran yaralar vardı, üstelik teni de yeşile çalıyordu. Lefter, adamla göz göze geldiğinde, o gün ilk kez içini bir korku kapladı. Adam parmağı ile evi gösterdi ve sonra olanca gücüyle bağırdı: “Atanın evini yaktılar, siz de onları yakın!” İçlerinden birisi de “Vurun şu gâvura” diye haykırdı. Lefter, silahına sarılmış, eve giren olursa diye beklemekteydi. Derdi kendisi de değil, ailesiydi. Lefter kafasını kaldırdı, derin bir nefes aldı. O nefes onu aldı, 9 Mayıs 1945’e kadar götürdü. Aklına evinden iskeleye salındığı yol düştü, baraka düştü, en son da o barut rengi sandık düştü. Kafasını, süratle evinin önündeki kulübeye çevirdi. Kulübenin yerinde cehennem kırmızısından başka bir şey göremedi. Yeşilimsi ve pullu derisiyle duran adam da kulübeye dönüp baktı. Yüzünde hafif bir gülümseme ile orayı terk etti. Sandık için artık çok geçti, ancak gerçek dostlarının akınıyla; Lefter ve ailesi kurtuldu. Lefter’e kimin yaptığını sordular; kimsenin isimini vermedi. O gün kopan fırtınadan sonra, 13 Aralık 2012’de duyulan ağıtlar hariç, bir daha hamam sokaktaki o evden ses duyan olmadı.
1 Temmuz 2008… Ülkeden çıkarken henüz genç ve toy olan delikanlı, güneşin sıcağıyla kasıp kavurduğu bir Temmuz günü artık yetişkin birisi olarak ülkesine döner. Giderken herkesin sevgilisi olan delikanlı, kocaman adam olup da döndüğünde aynı sevgiyi göremez; ancak şaşırmaz da… Tribündekilerin bir kısmı ona sevgi sözcükleri söylerken, bir kısmı ağız dolusu küfür eder; bir kısmı adını haykırırken, bir kısmı anmaz bile.
Delikanlının adı Emre’dir. 7 bölgede herkes onu iyi tanır. Sahada görmediği yer yoktur. Aklını ve zekâsını herkes takdir eder, ancak biraz haşarıdır. Bazen oynadığı oyunla ve zekâsıyla; bazen de ettiği bir küfürle ve yaptığı bir el hareketiyle, adı gazetelerde sürekli manşet olur.
18 Ekim 2014 günü ise Emre için özeldir çünkü yıllar önce yollarını ayırdığı sarı-kırmızıyla karşılaşır. Boğazın karşı yakasındaki buluşmada, eski dostları onu pekte hoş karşılamaz. Küfürler, hakaretler, fırlatılan çakmaklar ve şişeler… Emre’ye gördüğü manzara bir yerden tanıdık gelir ancak nedenini kavrayamaz. O an derin bir nefes alır ve ayağını her topa sokup, sahanın her yanına koşmaya başlar. Dakikalar 35 olmuşken, maçın başından beri sol ayağında olan ve her dakika yükselen ağrı dayanılmaz noktaya gelir. Emre kendisini, adını küfürle haykıran binler arasında yere atar. O dakikadan sonra devam edemez. Sendeleyerek sahanın dışına yürürken, yapabileceği tek şeyin omuzlarını dik tutmak olduğunun bilincinde, kafası yukarıda tribünleri seyreder. Tribünlerin arasında birisi gözüne çarpar. Hava bir yaz gününden hallice iken; yüzünün büyük bölümünü siyah el örgüsü bir kaşkol ile kapatmış; kafasını da bereyle örtmüş bu adamın, yüzünün açık bölümünde pulu andıran yaraları vardır. Emre, teni yeşil renge çalan bu adamı görünce, kulaklarında bir cümle çınlar: “abyssus abyssum invocat”… Emre ne olduğunu anlamlandırmaya çalıştığı bu sözlere karşı merakını gizleyemez ve büyüyen göz bebekleri ile kaygı içerisinde adamın yüzüne bakar. Adamın yüzünde ise, sadece hafif bir gülümseme vardır. SON.

Yorumlar
Yorum Gönder