Bir hikaye: TÜNEL
Güneşin kendisini göstermesiyle beraber kavurucu sıcağın başladığı bir gün daha... Hayatımda gördüğüm en sıcak günlerden birisi bile olabilir. Radyoda söylediler, bugün hava 32 derece olacakmış. Yine de hiçbir şey bugün benim yaşadığım heyecanın sıcaklığını tarif edemez çünkü ilk kez bir Dünya Kupası maçı izleyeceğim. Babam benden bile heyecanlı, annem ise daha sabahın 7'sinde bizi saran bu hareketliliğin nedeninin sadece futbol olabileceğine inanmıyor. Annem çok haklı, bütün bu coşkunun sebebi sadece futbol değil. Bunu anlatmaya çalışmak bile gereksiz nefes kaybı olurdu. Açıkcası anlatmaya çalışsam da zaten anlatamazdım.
Dünya Kupası yanı başımıza kadar gelmişken, bu keyiften mahrum kalamazdık. Babam da benim yaşlarımdayken bir Dünya Kupası izlemişti, daha önce yaşadıklarını anımsayarak benim ilk kez yaşayacağım hisler için seviniyordu. Bana dönüp; 'Bu günü asla unutamayacaksın!' diye coşkuyla bağırıyordu. Ardından ancak bir gemi zabitinin kıyıyı aylar sonra gördüğünde çıkaracağı derecede gür sesiyle anneme sesleniyor: 'Bu sefer çok başka olacak Mariam, çok başka!' Sanki sadece annem değil de tüm mahalle onu duysun diye uğraşıyor.
Babam onu idol, kahraman ve efsane diye tanımlıyor. Bugün o kıvırcık saçlı Arjantinli'yi izleyeceğim. Her yerde onun adı geçiyor, gazetelere koca koca harflerle ismi yazılıyor, üzerine gök mavi renkleri giymiş olanlar adına şarkılar söylüyor; Oley, oley oley oley! Diego, Diego!
***
Sonunda stada girdiğimde gördüğüm şeye inanamadım. Mahşer gibi yerde sıcağın bunaltıcılığına aldırmayan, çıldırmış bir kalabalık... Hep birlikte olduğumuz yerde öyle bir zıplıyoruz ki, biraz daha çaba sarf edersek stadı bile yıkabiliriz. Sonunda kıvılcımı alev alev bir yangına döndürmek için gereken tek şey de gerçekleşiyor ve hakem düdüğüne üflüyor. Babamın parmağıyla işaret ettiği yere bakıyorum. 10 numaralı formasını hemen gözüme kestiriyorum. Boyu düşündüğümden kısa ama çok iri bir vücudu var. Böylelerine galiba tıknaz deniyordu. Tıknaz evet, ama çok hızlı. O kadar hızlı ki ayakları bazen yere değmiyor gibi görünüyor. Topu ayağına aldığı anda 100.000 kişinin nefes alışverişi değişiyor. Durdurabilene aşk olsun! 1, 2, 3 hatta 4 kişiyi bile aynı anda çalımlıyor. O karşı kaleye gittikçe, bir anda üzerimden çok soğuk bir su dökülmüş gibi nefesim kesiliyor. Bana nefes almayı bile unutturdun Diego!
Gök maviler duran toptan ilk golü attı. İkinci yarı başladıktan sonra bir tane daha attılar. Her şey istediğim gibi gidiyor derken Almanlar art arda iki gol attılar. Diego'nun kaybetmesini istemiyorum. Sesimi duysun diye avazım çıktığı kadar bağırıyorum. Duyuyor mu bilmiyorum ama boğazımı ona sesimi duyurmak için rahatlıkla feda edebilirim. Maçın bitimine az bir süre kaldı. Orta sahada etrafında 4 tane yeşil forma varken topu aldı ve ilerideki arkadaşına attı. Sonrasında bir şey göremedim ama hep birlikte nidalar atmaya başladık. Gol olmuştu, ona emindim ama göremedim. Son dakikada o alev alev yangını daha da harlamanın zamanı gelmişti. Hakem düdüğüne üfledi ve herkes bir kez daha o coşkuyu yaşadı.
***
Karşı tribünde onu izliyorum. Altın renkli kupayı teslim aldıktan sonra öpüyor ve havaya kaldırıyor. Neden bilmiyorum ama bunu görünce bir anda içime hüzün çöküyor. Biraz düşündüğümde ise anlıyorum. Bu benim Diego'yu son görüşüm olacak. Bir nedeni yok, kader öyle istiyor o kadar... Bu sefer göğü yırtacakmış gibi sesleniyorum: 'Hasta siempre Diego!' Gitmek üzereyken sesimi duyuyor, on binlerce kişi arasından bana bakıyor ve el sallıyor. Sonra o sonunu göremediğim karanlık tünele giriyor. Gök mavi, yavaş yavaş siyaha dönüşüyor. SON.

Yorumlar
Yorum Gönder